مدار

و هیچ

 نیازی به باز کردن

 دستانت نیست

 چرا که اهورا هم

 به خورشید بودنت

 ایمان دارد

همینکه

 کوچه پس کوچه های

 این شهر

 قادر به تکرار قد مهای تو نیستند

 ادبیات زنان  زمان

 به داشتن تو

 فاخر است

و ادامه دستانت

 به ماه و نور پیوند میخورند

 و آغاز هجرتی سرخ

 که جهان را

 سجاده ی خود خواهد کرد

 درست

 مثل درختان زرد و منتظر که

 به طوفانی

 تکانده شوند

 جهان با افتادن تو

 فرو خواهد ریخت...

بلند شو

 دستهایت راتکان بده

 تا

 شاخه های در هوای

 شهر شوند

 اینجا

 کوچه ها به رنگ علف مزین شده

 مردها خورشید بر دوش

در سخاوت جان

 و

 تلاطم  نامت

 بر روی پرچمها و پیشانی بندها

می جنگند

برای صلح